Stel je eens voor, politici die uitgaan van liefdevolle, betrokken ouders en daar regels voor maken. Regels die ouders en kinderen ondersteunen in de opvoeding en ontwikkeling tot zelfbewuste burgers van dit land. Volwassenen die een waardevolle bijdrage leveren aan de toekomst van Nederland. Stel je eens een land voor waar iedereen mag zijn wie die is en daarvoor ook de ondersteuning krijgt van de overheid, onderwijs en jeugdhulp. Dat daar de vele goede ouders niet hoeven te lijden onder die ene ouder die mispeutert. Een land waar je niet je gelijk krijgt met stemverheffing maar met begrip en inlevingsvermogen. Een land dat je ondersteunt in wie je bent.
In zo een land leven we niet. Goede ouders zijn of meegaand in onderwijs en hulpverlening of onzeker en dan moet de overheid wel ‘helpen’ of ze misbruiken hun kroost voor eigen gerief. Als ouders of kinderen opstaan tegen de regels zijn het geen goede ouders. Logisch voor de beleidsmakers en makkelijk. Wij doen het goed dus …. Vanuit die gedachte wordt nagedacht over nieuwe regelgeving en over toepassing van bestaande regels. Wat zij bedenken is goed voor ouders en kinderen want dat is hun intentie en doel. Als iemand het daar niet mee eens is dan klopt er bij die ouders of kinderen iets niet. Onderwijs is per definitie goed zoals ook de hulpverlening alleen maar goed doet. Een wereldbeeld van regenten en betweters waar ik grote moeite mee heb. Ik vraag me af hoelang dit zo kan duren want de bevolking, dus ook de ouders raken steeds beter opgeleid en zouden steeds meer moeten inzien dat één bepaalde aanpak nooit kan zorgen voor de oplossing van ieder gezin.
Aanleiding voor deze blog is het voorstel van de minister van onderwijs voor een nieuwe leerplichtwet waarin thuisonderwijs geregeld moet worden. Dit voorstel heb ik deels gelezen omdat ik niet meer kramp wil in mijn voeten vanwege het tenenkrommend beeld dat er uit komt hoe de minister ouders en kinderen ziet. En hoe ze niet in staat is om ruimte te geven aan individuen om hun leven zelf vorm te geven. Voor mij volstrekt helder waarom er dus zoveel duizenden jongeren zonder diploma van school komen, zoveel ouders met stemverheffing of meer het onderwijs of de hulpverlening benaderen. Een kat in het nauw maakt rare sprongen.
Ook deze minster is niet de persoon om Nederland te verbeteren. Zij volgt het oude adagium van Cats, kinderen mag je zien maar niet horen. Het oerhollandse aanpassen aan de meerderheid of anders weg wezen of stil blijven want anders krijg je problemen. Nederland is geen plek voor individuen of persoonlijk geluk tenzij je bij een grote meerderheid behoort die zo’n maatschappij als een stel oude schoenen aanpast. De rest mag wieberen.
Maar ik begon zo mooi, stel je eens voor… Stel je eens voor dat je kind het op school niet uithoudt. Dat je ziet en meevoelt dat je kind onder school lijdt. En dat je dan in een land leeft waarin je het onderwijs voor even of voor lang zelf mag organiseren. Dat je via regelgeving je kind kan duidelijk maken dat school en een educatie niet hetzelfde is. Dat hij of zij ook zonder school zich kan en mag ontwikkelen. En dat er dan steun is voor dit dankbare werk.
Ingaan op die brief van de minster kan ik niet. Zo veel domheid kan ik niet aan. Wat ik wel kan is een goed alternatief aanbieden. Sperling heeft dit ook gedaan evenals vele anderen. De meesten komen met het Vlaamse model. Een jaarlijkse berichtgeving van thuisonderwijs, risicogestuurde controle door de onderwijsinspectie en alles is goed onder controle. Dat laat de praktijk in Vlaanderen ook zien. Geen rare uitwassen en veel tevreden ouders die als het nodig is zelf de handen kunnen laten wapperen en zo hun kind(eren) kunnen helpen in moeilijke tijden.
Als ik het mocht zeggen… Stel je eens een land voor met vele echt diverse schoolvormen. Groot en klein, 1 school voor de gehele opleiding, specifiekere scholen voor de basis, voor een vakopleiding, voor meer theorie. Allemaal scholen in de menselijke maat. Niet groot en fabrieksmatig maar kleinschalig en betrokken. Waar we elkaar nog kennen en waarderen om wie we zijn. En dat ouders te allen tijde de mogelijkheid hebben om met thuisonderwijs te beginnen danwel te stoppen. En dat we als samenleving dankbaar zijn voor deze ouders die zich zo inzetten voor hun kind(eren) en hun helpen door ze te laten bijstaan, indien gewenst door het onderwijs, dat deze prachtige ouders toegang krijgen tot leerboeken en examens. Dat deze geweldige ouders op handen gedragen worden omdat juist zij een erg belangrijke bijdrage leveren aan Nederland. Dat men beseft dat uitzonderingen in de samenleving juist de kers op de taart zijn en dat juist zij de wereld kunnen verbeteren door nieuwe inzichten maar ook door technische vooruitgang. Deze mensen hebben we nodig zoals we ook de loodgieter en timmerman nodig hebben!
Zoals John al zong, al het goede begint met een droom. Laten we eens dromen over goed geregeld thuisonderwijs. En als we wakker worden die droom in de praktijk zetten. Dan wordt Nederland een stukje mooier, een stukje beschaafder, een beter land om in te wonen.
