11 augustus had ik, door Mechel Ensing van Beelddenken geregeld, een gesprek met Dick Hennik van Spinoza en Odilia Heetman van het Aloysius. Mechel was er zelf ook bij. Dick is druk met het optimaliseren van onderwijs aan hoogbegaafde leerlingen en begeleidt bv scholen maar is ook bestuurslid van de Begaafdheidsprofielscholen. Odillia is afdelingsleider hoogbegaafden. 
Dick en Odillia hebben uitgebreid verteld waar ze mee bezig zijn en het werd al snel duidelijk dat zij van intern en bottom-up het onderwijs willen verbeteren. En daar zijn ze met hart en ziel mee bezig. Zo proberen ze de kennis te vergroten bij leerkrachten en schoolbesturen over hoogbegaafdheid en de herkenning te bevorderen in het klaslokaal. Allemaal goed werk. 
Mijn insteek komt dan moeilijk binnen omdat zij veel meer vanuit de details kijken en doen en ik het meer holistisch bekijk. Dat maakt de discussie wel moeilijk. Ik denk namelijk dat het niet voldoende is om het via hun manier alleen te doen. Hoogbegaafden zijn te anders om ze goed onderwijs te geven met wat aanpassingen. En ik wil graag een landelijke aanpak zodat het grote gros van deze groep geholpen gaat worden. Daarbij komt ook de toch wat andere kijk op hoogbegaafdheid die ik bemerkte maar niet precies de vinger op kon leggen. Als zij het over deze leerlingen hebben zie ik steeds de leergierige jongen voor me en dat is maar een klein deel van de groep.
Ik vond het goed om dit gesprek te hebben maar ik merkte weer die onderwijshouding die ik nog steeds niet goed kan omschrijven. Een houding van weten wat en hoe een kind is en wat dus geen kind kan, iets waar ik vaak tegen aanloop. Maar hiermee doe ik hun wel weer tekort. Lastig dus zoals elk gesprek met onderwijsmensen is.
Mechel bedankt voor het organiseren van dit gesprek in Den Haag, ik heb er weer wat van opgestoken.