10 augustus hadden Nancy en Edwin een aantal mensen uitgenodigd voor een gesprek over hoogbegaafdheid en onderwijs. Lya, Krista, Linda en Gina waren die avond aanwezig inclusief het gastechtpaar en ondergetekende.
We kenden elkaar verder niet en dan blijkt dat een discussie al snel alle kanten op gaat. Daarbij komt dan nog de verschillende invalshoeken die ieder voor zich hanteert en een verslag maken is daarmee haast onmogelijk. Toch doe ik hier een poging.
Gezamenlijk hadden we wel het kind voor ogen die niet uit de verf komt danwel zich verveelt op school. Sommige waren al aan de derde school toe maar ook de volwassenen werden hierin niet vergeten. Gina als coach had veel te zeggen, maar ook Lya als leerkracht kon het een en ander vertellen.
De gesprekspartners wonen in dezelfde buurt, De Bras in Den Haag, nou ja, een enclave daarvan en gelet op de wijk en de soort woningen kan ik me voorstellen dat het onderwijs meer rekening moet houden met kinderen die voorlopen dan elders. Dat het onderwijs dat niet doet in onze ogen is duidelijk maar hoe verander je dat? Een eigen school oprichten, een gebouw staat daar half leeg is een oplossing die veel energie en tijd vergt en waarvan absoluut niet duidelijk is of het succes zal hebben. En een bestaande school verbeteren is ook al een opgave. Het blijft een lastig probleem vooral omdat je naar de school toe geen overtuigend bewijs hebt als ouder en dat veel ouders zich alleen voelen staan. Aan de andere kant is het verenigen van ouders weer een totaal ander probleem en zo blijf je bezig met je kind en de zorgen over goed onderwijs of eerder, zorgen over het welzijn van je kind.
We hebben het ook over de effecten gehad om als hoogbegaafd kind in het onderwijs te moeten doorbrengen waarbij ook de opmerking viel of we nu niet teveel aan hoogbegaafdheid hangen. Ik vond van niet omdat je als hoogbegaafde op velerlei terrein zo anders bent dan de rest dat het dus dan ook veel invloed heeft op je functioneren wat dus dan te koppelen valt met het hoogbegaafd-zijn. Anderzijds denk ik dat het voor een leek het ook wel teveel kan lijken en dat doet geen goed aan de discussie. Het blijft een lastig verhaal.
We zijn allemaal weer wat wijzer geworden door naar elkaars verhalen te luisteren en elkaars mening te proeven. Een goed en soms pittig gesprek waar niet veel met de mantel der liefde werd bedekt wat goed is voor de waarheidsvinding. Zelf vond ik het nog wel een probleem dat mijn invalshoek, landelijke oplossing via een derdelijn plus emancipatie van de doelgroep nauwelijks  in een discussie te koppelen is aan de problematiek die een ouder ervaart. Maar zonder landelijke oplossing of werken daaraan komt elke afzonderlijke ouder niet uit de zorgen.
Het was voor mij en hopelijk ook voor de andere gasten, een mooie bijdrage aan de discussie over hoogbegaafdheid en onderwijs en ik hoop dat het in Den Haag, of beter in De Bras positief doorwerkt zodat ook hoogbegaafde leerlingen daar aan hun trekken komen.
Nancy wil ik bij deze bedanken voor het organiseren hiervan, de brownies en het gebruik van hun huis! Een goede actie die navolging verdient op veel meer plekken in Nederland. Samen sta je sterker dan alleen, ook in het onderwijs.