13 augustus had Mechel Ensing van Beelddenken een ontmoeting georganiseerd met Rola Hulsbergen en ondergetekende in het paviljoen op het Malieveld te Den Haag.
Het was een goed gesprek waar Rola veel vertelde over haar werkzaamheden en verleden. Daar ontstond een beeld uit van een vrouw die het onderwijs en de kinderen na aan het hart ligt en dat zij graag mee helpt om problemen in het onderwijs aan te pakken en op te lossen. Een bevlogen vrouw die heel modern ook een website heeft: rolahulsbergen.nl
Hierna heb ik verteld over mijn project en de voorgeschiedenis daarvan. En dat ik als begin een symposium wil organiseren om te bepalen met de doelgroep wat goed onderwijs is voor een gemiddeld hoogbegaafd kind. Van dat laatste schrok ze wat en vond dat ik het niet zo kon zeggen. Maar ik zie dat op een bepaald niveau alle hoogbegaafde kinderen vrijwel hetzelfde zijn maar in de verschijningsvorm wel weer heel anders kunnen zijn. De basis van nieuwsgierig zijn, veel kunnen onthouden en veel verbanden kunnen zien zijn als voorbeeldjes gelijk. Rola moest daar nog even over nadenken maar qua geld is er niet zo’n probleem want er staat nog wat waar ze niet precies van weten wat er mee te doen.
Zo tussendoor in het gesprek kwam af en toe bij mij de kriegel boven die ik heb als ik met onderwijsmensen praat. Een bepaalde vorm van weg-relativeren en elk kind uniek en dus gelijk maken is lastig te counteren in een discussie. Ik denk ook dat dat 1 van de bedoelingen daarvan is, zonder daarbij te zeggen dat dit doelbewust gedrag is. Het is eerder een reactie op de vele bemoeizucht van politiek, ouders en organisaties met het onderwijs wat op zich ook wel positief is, die bemoeizucht. In dat krachtenspel moet een leerkracht wel gewoon les kunnen en durven geven en dat vraagt naast het omgaan met groepen leerlingen wat speciale vaardigheden zoals een discussie afsluiten..:)
Mechel heeft vooral geluisterd in mijn beleving en ze vond het wel fijn om er bij te zijn. Ik ben niet van de diplomatiek en Rola was ook niet onduidelijk in haar mening.
Aan het eind, we hadden al twee uur gepraat kwam Willem Kuipers er nog even bij want die zou meelopen naar Delft. En zo heeft Rola Willem nog even leren kennen als oa auteur van nu twee boeken.
Het gesprek is met een open einde afgesloten. Mechel houdt contact met Rola en die wilde nadenken over de oplossing zoals ik die besproken heb. Wellicht komt het tot een symposium die bijvoorbeeld gebaseerd kan worden op het symposium Hoogbegaafd, Dat zie je zo, waarvoor Maud Kooijman een Delphi-onderzoek heeft gedaan naar de definitie van hoogbegaafdheid onder een groot aantal coaches van hoogbegaafden. Het boek hiervan kunt u nog steeds bestellen via OYA.
Ik bedank Mechel en Rola van harte dat ze met me wilden praten en ik hoop dat hier een vervolg op komt want dit is mijns inziens de enige weg om te komen tot echte oplossingen voor hoogbegaafde kinderen in het onderwijs en daarmee een toekomstige generaties zonder frustraties.

11 augustus had ik, door Mechel Ensing van Beelddenken geregeld, een gesprek met Dick Hennik van Spinoza en Odilia Heetman van het Aloysius. Mechel was er zelf ook bij. Dick is druk met het optimaliseren van onderwijs aan hoogbegaafde leerlingen en begeleidt bv scholen maar is ook bestuurslid van de Begaafdheidsprofielscholen. Odillia is afdelingsleider hoogbegaafden. 
Dick en Odillia hebben uitgebreid verteld waar ze mee bezig zijn en het werd al snel duidelijk dat zij van intern en bottom-up het onderwijs willen verbeteren. En daar zijn ze met hart en ziel mee bezig. Zo proberen ze de kennis te vergroten bij leerkrachten en schoolbesturen over hoogbegaafdheid en de herkenning te bevorderen in het klaslokaal. Allemaal goed werk. 
Mijn insteek komt dan moeilijk binnen omdat zij veel meer vanuit de details kijken en doen en ik het meer holistisch bekijk. Dat maakt de discussie wel moeilijk. Ik denk namelijk dat het niet voldoende is om het via hun manier alleen te doen. Hoogbegaafden zijn te anders om ze goed onderwijs te geven met wat aanpassingen. En ik wil graag een landelijke aanpak zodat het grote gros van deze groep geholpen gaat worden. Daarbij komt ook de toch wat andere kijk op hoogbegaafdheid die ik bemerkte maar niet precies de vinger op kon leggen. Als zij het over deze leerlingen hebben zie ik steeds de leergierige jongen voor me en dat is maar een klein deel van de groep.
Ik vond het goed om dit gesprek te hebben maar ik merkte weer die onderwijshouding die ik nog steeds niet goed kan omschrijven. Een houding van weten wat en hoe een kind is en wat dus geen kind kan, iets waar ik vaak tegen aanloop. Maar hiermee doe ik hun wel weer tekort. Lastig dus zoals elk gesprek met onderwijsmensen is.
Mechel bedankt voor het organiseren van dit gesprek in Den Haag, ik heb er weer wat van opgestoken. 

10 augustus hadden Nancy en Edwin een aantal mensen uitgenodigd voor een gesprek over hoogbegaafdheid en onderwijs. Lya, Krista, Linda en Gina waren die avond aanwezig inclusief het gastechtpaar en ondergetekende.
We kenden elkaar verder niet en dan blijkt dat een discussie al snel alle kanten op gaat. Daarbij komt dan nog de verschillende invalshoeken die ieder voor zich hanteert en een verslag maken is daarmee haast onmogelijk. Toch doe ik hier een poging.
Gezamenlijk hadden we wel het kind voor ogen die niet uit de verf komt danwel zich verveelt op school. Sommige waren al aan de derde school toe maar ook de volwassenen werden hierin niet vergeten. Gina als coach had veel te zeggen, maar ook Lya als leerkracht kon het een en ander vertellen.
De gesprekspartners wonen in dezelfde buurt, De Bras in Den Haag, nou ja, een enclave daarvan en gelet op de wijk en de soort woningen kan ik me voorstellen dat het onderwijs meer rekening moet houden met kinderen die voorlopen dan elders. Dat het onderwijs dat niet doet in onze ogen is duidelijk maar hoe verander je dat? Een eigen school oprichten, een gebouw staat daar half leeg is een oplossing die veel energie en tijd vergt en waarvan absoluut niet duidelijk is of het succes zal hebben. En een bestaande school verbeteren is ook al een opgave. Het blijft een lastig probleem vooral omdat je naar de school toe geen overtuigend bewijs hebt als ouder en dat veel ouders zich alleen voelen staan. Aan de andere kant is het verenigen van ouders weer een totaal ander probleem en zo blijf je bezig met je kind en de zorgen over goed onderwijs of eerder, zorgen over het welzijn van je kind.
We hebben het ook over de effecten gehad om als hoogbegaafd kind in het onderwijs te moeten doorbrengen waarbij ook de opmerking viel of we nu niet teveel aan hoogbegaafdheid hangen. Ik vond van niet omdat je als hoogbegaafde op velerlei terrein zo anders bent dan de rest dat het dus dan ook veel invloed heeft op je functioneren wat dus dan te koppelen valt met het hoogbegaafd-zijn. Anderzijds denk ik dat het voor een leek het ook wel teveel kan lijken en dat doet geen goed aan de discussie. Het blijft een lastig verhaal.
We zijn allemaal weer wat wijzer geworden door naar elkaars verhalen te luisteren en elkaars mening te proeven. Een goed en soms pittig gesprek waar niet veel met de mantel der liefde werd bedekt wat goed is voor de waarheidsvinding. Zelf vond ik het nog wel een probleem dat mijn invalshoek, landelijke oplossing via een derdelijn plus emancipatie van de doelgroep nauwelijks  in een discussie te koppelen is aan de problematiek die een ouder ervaart. Maar zonder landelijke oplossing of werken daaraan komt elke afzonderlijke ouder niet uit de zorgen.
Het was voor mij en hopelijk ook voor de andere gasten, een mooie bijdrage aan de discussie over hoogbegaafdheid en onderwijs en ik hoop dat het in Den Haag, of beter in De Bras positief doorwerkt zodat ook hoogbegaafde leerlingen daar aan hun trekken komen.
Nancy wil ik bij deze bedanken voor het organiseren hiervan, de brownies en het gebruik van hun huis! Een goede actie die navolging verdient op veel meer plekken in Nederland. Samen sta je sterker dan alleen, ook in het onderwijs.

20 juli liep ik richting De Goorn en links stond plots het gebouw van de GGZ. Ik naar binnen en na wat wachten waar ik een leuk gesprek had met een werkneemster aldaar, kwam Bert Vemer me ophalen vanuit de hal. Ik mocht beginnen en dat is altijd lastig als je niet weet wat de ander weet. Maar na een tijdje ontstond het gesprek en omdat ik gezegd had dat ik ooit eens voorstelde hoogbegaafdheid in het DSM te plaatsen, vertelde hij hoe zoiets werkt. Het DSM is iets uit Amerika waar een ‘board’ van deskundigen dit elk zoveel jaar opnieuw vaststelt. En bijna de hele wereld werkt er mee. Daar staat wel laagbegaafdheid in met code en indeling maar hoogbegaafdheid wordt niet genoemd. Om dat er in te krijgen moet je dus lobbyen en vooral via de wetenschap zorgen voor een goed gedegen verhaal. En dan na een tiental jaren is er een kans. 
Verder in het gesprek kreeg ik niet de indruk dat hij veel op heeft met hoogbegaafdheid maar het anderzijds ook niet helemaal kan ontkennen dat het een effect heeft op mensen. Maar hij is maar een klein radartje in het geheel en hij werkte met vooral angststoornissen. Wat hij wel wilde doen, er was niet al teveel tijd meer, was de flyer ophangen op het prikbord. Zo konden alle medewerkers er kennis van nemen. En hij had de suggestie om een lobby stichting te starten die positief en standvastig hoogbegaafdheid onder de aandacht blijft brengen tot de tijden beter zijn geworden.
Al met al een goed gesprek met over en weer respect. Een goede start voor zo’n stichting

20 juli kwam ik langs het gemeentehuis van Hoorn en na wat heen en weer kon ik wethouder Westenberg van o.a. Onderwijs spreken om 1 uur. Het bleek een lunchafspraak te zijn en daardoor was de soep erg lekker. De wethouder vertelde dat hij weinig te zeggen heeft over het onderwijs maar dat hij wel kan vragen in bepaalde overleggen hoe het staat met het onderwijs aan hoogbegaafde leerlingen. We hebben nog jeugdervaringen uitgewisseld en ik vertelde hem wat er volgens mij veranderd is waardoor hoogbegaafde leerlingen voor het grootste deel uitvallen ergens in het onderwijs. Vooral de PvdA heeft er voor gezorgd dat kinderen van arbeiders konden gaan studeren als ze daartoe in staat waren. Dat een dubbeltje wel een kwartje kon worden, zeg maar. Daardoor zijn bv. de universiteiten overgestapt op de massa studenten die zich aandienden en zijn ze vervreemd van het grootste deel van de hoogbegaafden. En dat er vaak zoveel hulp is voor BO- en VO-leerlingen dat het eerder verstikt dan helpt. Zeker voor hoogbegaafde leerlingen is ruimte, zelfstandigheid en perspectief, alles op hun niveau, ondersteunend aan hun ontwikkeling en niet dus hulp dat iets daarvan verkleint of aantast. Hulp moet sowieso ondersteunend en niet leidend zijn.
Maar ik heb ook verteld dat ik sinds een anderhalf jaar bekijk in hoeverre ik beelddenker ben en wat ik er mee kan doen. Hoe het werkt en hoe het is toe te passen. Dat had ook eerder gekund maar ik kreeg de indruk dat hij het als denktrucje zag en niet als meegekregen mogelijkheid van een hoogbegaafde dat nog wel ontwikkeld moet worden. Daarnaast is de derdelijnsonderwijs voor hoogbegaafden aan de orde geweest maar dat leek hem moeilijk, geloof ik. Vooral het schijnbare isolement van die groep wordt dan groot, dacht hij. Volgens mij is dat met verenigingen ed. geen probleem, het levert juist wel veel voordelen op! Zo leren de kinderen wie en wat ze zijn op kortere termijn en komen met een juist zelfbeeld, genoeg zelfvertrouwen en veel zelfkennis in de samenleving en kunnen dan stukken beter functioneren omdat ze dan er wel het geduld voor kunnen opbrengen. Daarnaast, en dat heb ik toen niet gezegd, hebben ze dan voldoende kennis en ervaring opgedaan. Hoogbegaafden kunnen goed nadenken en dat doen ze graag maar er komt natuurlijk niet veel soeps uit als ze kennis ontberen. En die kennis moet al vroeg aangereikt worden voor een goede ontwikkeling van het kind.
Wat hem verbaasde is dat er een duidelijk verschil is in meisjes en jongens i.v.m. hoogbegaafdheid. Ergens denkt hij toch dat hoogbegaafden alleen maar sneller kunnen denken maar zo simpel is het helaas niet. Ze zijn anders vanwege dat hoge IQ plus als meisje zijn ze anders dan als jongen.
Wat ik door het gesprek heen merkte was de poging die ook het onderwijs toepast namelijk het uniek maken van elk kind waardoor al mijn argumenten en voorbeelden verbleken. Alsof er geen groepen en soorten zijn. En dat terwijl het onderwijs altijd kwam met elk kind heeft potentieel en die kunnen en moeten wij ontplooien. En dat een kind iets mee kreeg van thuis was hooguit een slechte opvoeding maar verder niets. Dat intelligentie voor 80% erfelijk is wordt niet snel ontkend maar wel gebagataliseerd tot iets nietszeggends. Anderzijds kan ik hem niet kwalijk nemen dat hij spreekt zoals de instanties spreken. Iets eigenwijzer en ik had een gesprek met een ander persoon als wethouder.
De suggestie van een item ‘hoogbegaafd’ plaatsen in het personeelsbeleid van de gemeente gaat hij voor leggen aan de gemeentesecretaris. Het onderwijsdeel ligt moeilijker omdat hij erg afhankelijk is van de scholen. Maar ik heb wel de indruk dat hij wat wil doen en ik ben benieuwd naar vervolgacties van hem.
Het was al met al een goed gesprek waar veel zaken de revue zijn gepasseerd en ik wel mijn punt heb kunnen maken.
Als verrassing kreeg ik nog wat Hoorn-spullen mee zoals een boek over Hoorn en een petje. Ik heb ze in dank aanvaard maar ze zijn me te zwaar om mee te nemen. Weggooien doe ik niet dus ik laat ze op mijn logeeradres achter voor de liefhebber. Zo promoot ik Hoorn toch nog.

5 juli was ik uitgenodigd bij de Leonardoschool, onderdeel van de Burgerschool te Dokkum. Bij aankomst waren de leerkrachten net aan de koffie wat goed uitkwam. We hebben samen wat zaken besproken en later meer met de directeur het gehad over hoogbegaafdheid en hoe om te gaan met hoogbegaafde leerlingen. Wat me opviel was de nuchterheid waarmee het ‘probleem’ werd benaderd. Echt een verademing. Ze willen graag leren wat de beste manier is en ze zijn niet al te bang om wat uit te proberen. En ze luisteren goed naar de leerlingen. Mijn kritiek op de stichting vonden ze reëel en ik heb ze wat nieuwe inzichten kunnen geven met name over de hoogbegaafde meisjes. Zij zijn overal in de minderheid wat niet kan kloppen omdat vrouwen natuurlijk even intelligent kunnen zijn als mannen. Ze zijn wel moeilijker op te sporen en mee te nemen in het toch wat egoïstische aparte onderwijs wat Leonardo-onderwijs toch wel is. Ook het idee van praten met hoogbegaafde volwassenen leek in goede aarde te vallen. Zo kunnen de leerkrachten uit eerste hand zien wat er van die kinderen terecht kan komen.
Hierna was het tijd om de bovenbouw te ontmoeten. Ik heb ze gevraagd naar hun ervaringen en ze kwamen met de bekende zaken als eindelijk begrepen worden en het makkelijke kontakt onderling. Een minpuntje was voor een joch uit Harlingen dat hij veel moest reizen en zijn vriendjes thuis veel minder zag. Dat vond hij wel jammer.
Hierna was het de beurt aan de kinderen. Ze hadden allemaal vragen bedacht waarbij ook gevraagd werd naar mijn schoolcarrière. Een wijs jochie merkte hier op dat het waarschijnlijk ook zo was dat ik niet gemotiveerd werd om wat te gaan doen. Ik heb ze ook verteld van de hond en de kat als parabel voor de communicatieproblemen tussen hoogbegaafde en normale leerlingen. Als een hond kwispelt geeft die aan te willen spelen, maar als de kat kwispelt wordt het menens. De hond die dat niet snapt krijgt al snel een haal over zijn of haar neus.
Na een uurtje was het wel op en was ik weer vrij man. Ik heb erg genoten van deze ontmoeting omdat iedereen heel open en nuchter omging met de feiten. Geen valse emoties of vooringenomenheid maar een goede poging iets te betekenen voor deze leerlingen. Ik hoop dat ik dit vaker ga meemaken in onderwijsland.

Ik werd opgewacht door twee leerlingen die in het verbredingsproject zitten en gezorgd hebben voor de T-shirts voor mijn wandeltocht. Het was leuk om even kennis te maken want ik kende ze alleen via de mail. Samen hebben we de conrector opgezocht en nog even gepraat over hun project waarbij ze aangaven veel gehad te hebben aan hun adviseur Johan Frentz. Het was wel kort want ze moesten naar de volgende les toe. De conrector, dhr. van Steen, en ik hebben een rustig hoekje gevonden in school waar we een drie kwartier hebben gepraat over hoogbegaafdheid en natuurlijk zijn school. Eerst heb ik mijn insteek en reden van mijn project mogen vertellen en daarna zijn we wat dieper ingegaan op het verbredingstraject. Elk jaar worden leerlingen uitgezocht om mee te doen aan de verbreding wat een project is binnen de schooltijden en moet dienen als extra werk. Hij wilde weten wat ik er van vond en dan ben ik heel eerlijk De uitgezochte leerlingen hebben een IQ-test en een motivatietest gedaan op grond waarvan ze mogen deelnemen. Hierdoor vallen de al erg onderpresterende leerlingen af. Ze mogen zelf uit de klas gaan om aan het project te werken. Dat is goed maar vergt veel zelfdiscipline en zelfstandigheid die in de rest van het onderwijs niet zo voorkomt. Ze moeten dus elke keer de knop omdraaien. Daarnaast is is weliswaar een groot project, een onderneming opzetten met alle toeters en bellen maar het is één onderwerp. Een plusklas heeft meer onderwerpen, meer variatie. Ik heb dan ook gezegd dat als ik het als een breiwerk zie er vele steken zijn gevallen en dat het beter is om het uit te halen en opnieuw te beginnen. Het aanbod is niet aansluitend aan de behoefte van die leerlingen nl. zelfstandigheid, ruimte en perspectief. Als hieraan in ruime mate wordt voldaan is het onderwijs goed.
Maar ik heb hem ook gezegd dat ik de school dat niet verwijt. De school kijkt naar de maatschappij en ziet nauwelijks volwassen hoogbegaafden. Dan is het niet verwonderlijk dat zij die kinderen zodanig proberen te begeleiden en onderwijzen dat ze straks normaal kunnen functioneren. Nu ken ik veel hoogbegaafde volwassenen en normaal functioneren is een hele uitzondering. Maar dat weet het onderwijs niet en is dus benauwd om al te gek te doen met die kinderen want straks mislukken ze allemaal door hun bewuste toedoen. Dat het nu ook niet werkt is minder aan hun te wijten want de school doet zoals het geleerd heeft op de PABO en in de schoolse praktijk. Dat is de status-quo die ik graag wil doorbreken. Vooral door het zo helder en duidelijk mogelijk uit te spreken. Naar iedereen.

Ik liep wat te lopen en tot mijn verbazing zag ik dat ik Sterksel dreigde in te lopen. Tja, Sterksel is het CCL voor mij en daar kan ik natuurlijk niet zomaar langs lopen. In mijn beleving was Sterksel een heel stuk westelijker gelegen, maar de werkelijkheid is anders.
Na wat zoeken kwam ik er aan en werd hartelijk ontvangen door de oudgedienden. Albert Kaput een hand geschud, maar hij was druk. Gelukkig kon een andere oudgediende even vrij maken om mij op de hoogte te brengen van de laatste ontwikkelingen. Dan kan ik onderweg de vragen die ik krijg juist beantwoorden en weet ik waar ik het over heb.
Eerst maar eens onder het genot van een kop koffie wat bijgepraat. Het CCL bleek een GGZ-instelling te zijn geworden. Met 50 klanten gemiddeld waarvan de leeftijd meer rond de 16 begint te liggen dan in de beginjaren toen de klanten jonger waren. Een reden was niet goed aan te geven maar de oudere groep was makkelijker op hun manier te begeleiden. Jongere kinderen zijn tenslotte afhankelijker van hun ouders qua gevoel. Ze boekten goede resultaten en ik vond de sfeer ook rustiger en opbouwender dan bij eerdere bezoeken. Het was meer gestructureerd vorm gegeven en omdat de leeftijd hoger is geworden kan er makkelijker op de zelfstandigheid van de groep ingespeeld worden.
De keuzes die het CCL maakt zijn vooral ingegeven om te overleven en dat lukt ze nu al weer 10 jaar. Erg knap vind ik want alle andere projecten moeten dat maar eens na doen.
Onderwijs is een nevenactiviteit die groeiende is. Ze willen langzaam maar zeker toe naar een hybride aanbod van zorg en onderwijs, maar door de regelgeving ligt dat moeilijk. Toch gaan ze stug door en dat is mooi om te zien. Eens komt het zover, lijkt me.
Enkele klanten overnachten ook daar en daarvoor hebben ze ook een huis elders gehuurd, want daar is geen ruimte meer voor in het oude kloostergebouw.
Na een langdurige uitleg en rondleiding was het de hoogste tijd om weer te vertrekken. Ik had ze al genoeg opgehouden. Na afscheid van Albert genomen te hebben ging ik tevreden weg. Ik ben het niet eens met hun benadering, maar zie ook nu weer dat ze weinig anders kunnen doen. En door hun voortbestaan bewijzen ze dat ze met hun eigen constante koers het al 10 jaar hebben weten vast te houden. Mijn complimenten!
Maar ik zal ook zeggen wat ik mis. En dat is al vanaf het begin dus niets nieuws voor ons beiden. Ik mis in de aanpak hoogbegaafdheid en daarmee hoge intelligentie, wat daarmee kan en wat niet. En daaraan verwant bijvoorbeeld het Top-Down leren. Zij spreken liever van talenten en mogelijkheden, leren leren. En ik denk dat ze hierdoor wat missen aan mogelijkheden voor hun klanten. Maar vanwege de intensieve samenwerking met de reguliere zorg, psychologen en psychiaters die geen benul hebben van hoogbegaafdheid is het feitelijk of hun keus of stoppen. En daarin vind ik ze dapper en doe het ze niet na. Het mooiste is toch wel dat we ondanks de meningsverschillen elkaar respecteren en de ander in zijn waarde laten. We wensen elkaar oprecht succes met elkaars werk en ooit hopen we samen daar te komen waarvan we weten dat het 1 punt is.
Na mijn vertrek was ik blij zomaar Sterksel binnen te zijn gelopen, want het is in Nederland nog steeds een unieke plek die velen ook kennen als ‘Sterksel’. Ik zou willen dat de GGZ en de verzekeraars ze meer ruimte en ondersteuning zouden willen geven, volgens mij hebben ze dat nu wel verdiend.

Ondanks mijn Iphone waar het 3G netwerk weer eens niet werkte, heb ik de Middelste straat gevonden waar de school gevestigd is. De vrijwilligers die het radiowerk begeleiden waren aanwezig en de 2 meisjes die het interview zouden doen, en Inge heetten mij welkom bij de school. Met een bakje koffie even kennis gemaakt met elkaar en toen de klas in. Ze hadden de hele bovenbouw in 1 klas gezet waar ik voor mocht gaan staan. Ook hier was de bedoeling dat ik een praatje ging houden maar dat is niets voor mij. Dus begon ik al snel met het vragen om vragen. De leerlingen waren geïnteresseerd en hadden gaandeweg goede vragen. Vooral de vraag wat het moest opleveren, ik zag dat hij dat niet zo zag zitten, was lastig te beantwoorden. De werkelijkheid is tenslotte dat ook ik dat niet weet. En dat heb ik ook gezegd met daarbij dat er met zo’n inspanning altijd wel iets uit zou moeten komen. En ook hier wilden ze weten of ik hoogbegaafd was en dat was de makkelijkste vraag: ja.
Na een tijdje waren de vragen op en had ik een goede indruk van deze school gekregen. Dus gingen we met het radioteam naar buiten voor het interview. Deze hadden ze goed voorbereid, de geluidsman bleek over een sterke arm te beschikken en alles liep op rolletjes. Ook nog wat bijgeluiden meegenomen van een kar met paarden, auto’s en ander volk zodat het ook voor de luisteraar duidelijk was dat we echt aan het lopen waren. Dat waren we ook, maar wel in een rondje om de school.
Gelet op mijn ervaring met Venlo vond ik deze school wel iets meer hoogbegaafd-zijn gehalte hebben. De kinderen waren serieuzer en meer gewend hun hersens te gebruiken. Gelet op de docenten leek me dat ook logisch, maar ook zij krijgen onvoldoende ondersteuning en ruimte om het goed te maken. Ze proberen het met iets meer succes.
Op zich is deze school een goed begin maar ik mis de topdown benadering, de ruimte en zelfstandigheid en het perspectief die nodig is om het succesvol te maken voor de gemiddelde hoogbegaafde leerling.
Waar ik tegenaan loop is dat de oplossing niet aanwezig is in de ruimte die de scholen krijgen van de stichting, de inspectie en de overheid. En dat er niet geluisterd wordt naar de doelgroep maar dat leden van de doelgroep wel hun vrije tijd en energie er in mogen stoppen. En als dat op is dan is het hopelijk met een bedankje, maar waarschijnlijk niet. Ik denk dat de stichting meer open moet worden over haar beleid en kritiek moet toelaten vanuit de doelgroep. Dan kan het wat worden wellicht maar zoals het nu gaat is het te mager en te weinig en zal het na de garantietijd moeilijk worden om te overleven.
Het rare vind ik dan altijd dat het best bekend is wat de problemen zijn en daarmee ook de oplossingen maar dat het er niet van komt om welke reden dan ook.
Rik Konings hoorde mijn relaas aan en vroeg, erg onschuldig, als jij nou voor even de scepter zou mogen zwaaien, wat zou jij veranderen. Tot mijn verbazing kwam er een hele rij onderwerpen uit en bij nadere beschouwing had ik wel alle knelpunten in het onderwijs aan hoogbegaafden te pakken. Het is dus simpel als ik als niet-onderwijs man ze kan bedenken. Laten we hopen dat ook deze voettocht zal bijdragen aan gewoon onderwijs aan de gemiddelde hoogbegaafde welke niet meer kost, wellicht zelfs minder, zodat onze kinderen een volwaardig leven krijgen en geaccepteerd worden door de maatschappij.
Een conclusie is dat ze in Weert enthousiast bezig zijn maar helaas dat moeten doen binnen de verkeerde grenzen. Tijd voor verandering dus.

Ik was wat te vroeg bij de school en heb dus de buurt maar wat verkend. Rond 11:45 uur ben ik dan toch maar naar binnen gelopen bij wat later bleek de onderbouw. Na wat zoeken en vragen kwam ik bij de bovenbouw waar ik direct voor groep 7 werd gezet om wat te vertellen over mijn voettocht. In het kort wat verteld, maar ik was meer benieuwd naar wat de kinderen vonden van de Leonardoschool. Die informatie wilde ik omdat ik straks veel mensen zal ontmoeten met vragen daarover. Een probleempje was wel dat deze groep net een reeks toetsen had gedaan waardoor de concentratie niet hoog meer was. Ik vroeg wat zij leuk vonden aan hier leerling zijn en daar kwam niet al te veel uit. Wel leuk was dat ze niet meer gepest werden en dat ze groep 8 werk mochten doen. En 1 jongen was die dag jarig, 10 geworden en dat vond hij nogal bijzonder. Ik heb hem dan ook met een ferme handdruk gefeliciteerd met deze prestatie. Een paar leerlingen waren elfjes.
Mijn volgende vraag was wat ze nog misten hier. Vooral vriendjes werden genoemd en een meisje was haar hartsvriendin hierdoor kwijtgeraakt. Dat vond ze bijzonder jammer wat ik me kan voorstellen. Verder kwam er niet zoveel uit en was het tijd om nog even naar groep 8 te gaan. Ook daar kennis gemaakt met de leerkracht en voor de klas gezet. Omdat de vorige aanpak best wel leuk ging -ik hoorde en zag veel bij de leerlingen- vertelde ik ook hier kort wat ik deed en vervolgens de vraag wat ze hier leuk vonden. Hier kwam wel wat minder uit want ze kunnen geen groep 9 werk doen maar ze vonden het wel fijn dat ze niet meer in de minderheid zijn als hoogbegaafde leerlingen. Op de vraag wat ze misten zei één dat hij meer eigen tijd wilde en een ander wilde vaker uitstapjes maken. Een andere leerling meldde dat hij het jammer vond dat hij als Leonardo-leerling niet mee mocht doen aan een project waar groep 8 leerlingen een (halve) dag in de week mochten meelopen in het voortgezet onderwijs. Het waarom werd niet duidelijk maar dat was de regel.
Even over 12 uur nog kort nagepraat met de leerkrachten en een ouder van het eerste uur, Sonja. Met haar heb ik nog een paar uur doorgepraat over allerlei onderwerpen maar vooral over het Leonardo-onderwijs. Door haar vielen veel puzzelstukjes alsnog op hun plaats. Helaas was de directie op studiedag en waren er verder geen gesprekspartners want de leerkrachten moesten zich natuurlijk bezig houden met de leerlingen.
Ik ging daar weg met gemengde gevoelens. Als ik eerlijk ben vond ik het vooral bezigheidstherapie, een soort plusklasje die continue is i.p.v. 1 keer in de maand of week en ik merkte een groot gebrek aan kennis en hoogbegaafd-zijn in die school. Voor mijn gevoel worden ze ‘normaal’ gehouden of in ieder geval zoveel als mogelijk. Wel leuk om al die typetjes terug te zien in onbekende kinderen in een schoolbankje: de perfecte, de doordenker en bv. de rausdouwer.
Anderszijds is het voor de leerlingen al een vooruitgang dat ze een aai over de bol krijgen vanwege hun speciale status als Leonardoleerling. Maar het gemis aan volwassen rolmodellen waarvan iedereen weet dat die hoogbegaafd is, heeft een zwaar negatief effect.
Het positieve is dat iedereen erg enthousiast aan het werk is en er wat van probeert te maken en dat wil ik niet verminderen, maar ik mis in het geheel het hoogbegaafd-zijn. Ik mis de top-down, de ruimte om te functioneren en de diepgang die vereist is om deze leerlingen te voorzien van passend onderwijs. Kennis stond niet hoog op de agenda kreeg ik het idee maar wel schoolse vaardigheden. Beperkte kennis dus en vooral aanpassen en daarmee niet jezelf kunnen zijn.
Toch vond ik het fijn om even met de leerlingen te hebben mogen spreken en met de leerkrachten. Het heeft me een goed beeld gegeven en ik kan nu uit eerste hand iets meer vertellen over het Leonardoonderwijs te Venlo.

Ondanks een bescheiden melding van mijn komst werd ik harteljk ontvangen door mevrouw Stevens. Zij is bij de OU zeer actief voor de hoogbegaafden en helpt ze graag waar mogelijk. Zij meldde mij ook bij de secretaris van de Rector Magnificus.  Zij was zo aardig om even uit een vergadering te komen en mij te woord te staan. Zoals gemeld heb ik de leeftijdsgrens van 19 jaar aan de orde gesteld maar dat was erg moeilijk, natuurlijk. Ook aangegeven dat er top-down cursusen aangeboden moeten worden maar dat kostte veel geld en de doelgroep was haar niet duidelijk. Ik had natuurlijk geen tijd om dat allemaal uit te leggen, want zij moest weer aan het werk. Ik heb vanuit de doelgroep nog wel gemeld dat de minister zegt dat 16% van de hoogbegaafden afstudeert en dat daarmee de doelgroep de andere 84% zal zijn. Helaas was er geen tijd om de nuances door te nemen.
Hopelijk heb ik ze wel te denken gegeven en komt het er nog eens van. Tenslotte is het geld hier beter aan besteed dan aan uitkeringen of ziektekosten; en dan heb je ook nog iets aan ons.
Op YouTube staat een filmpje met een eerste reactie.